TÜRKLERDE HAYVAN ÜSLUBU

TÜRKLERDE HAYVAN ÜSLUBU

Türkler’ de Hayvan Üslubu:

Türk Milleti, yeryüzünde bugün dahi nüfusça en kalabalık, ve en eski tarihi geçmişe sahip milletlerin başında gelmektedir. Türk tarihi doğuda Japon denizi , batıda orta ve kuzey doğu Avrupa ,kuzeyde Sibirya ovaları güneyde ise Orta-doğuya kadar uzanan geniş bir alanda cereyan etmiştir. Bu coğrafi bölge tarihçiler tarafından Avrasya olarak belirtilmektedir.

Bu geniş coğrafyada Türkler birçok devlet kurmuşlar, çeşitli kültürlerin doğmasında  ve yayılmasında rol oynamışlardır

Hayvan üslubu’nun ortaya çıkmasında eski natürizm ve animizm inançlarının tesiri olduğu muhakkaktır. Efendiev bunu, tabiat karşısında aciz kalan ilkel insanların olayları gerçek şekilde değil, Bu olayların altında büyü aramaları şeklinde izah etmiştir.

Türk boyları neticede hayvan üslubu etrafında bir inançlar sistemi oluşturmuş ve bu inançlar sistemi içinde maddi ve manevi her alanda hayvan uslubu içeren orijinal bir kültür yaratmışlardır .

Çok eski devirlerden beri bozkırlarda her türlü hayvanla karşılaşmış Türk toplulukları,şüphesiz ki hayvanlar üzerinde oldukça derin bilgilere sahip olmuşlardır. Bunun sonucu olarak hayvan motifleri Türkler’de oldukça çeşitlidir bunlar içinde en önemlileri Bozkurt Geyik At gibi motiflerdir

Türk konar-göçer hayatının vazgeçilmez unsuru olan koyun ,keçi vb gibi hayvanlar bu hayat şeklinin bir sonucu olarak Türk maddi ve manevi kültüründe de yerini almıştır.

Hayvan motiflerinin çeşitli şekillerde çadır orta direği üstüne, tuğ ve sancak sopalarının uçlarına ve atların alınlarına onları kötülüklerden korumak gayesiyle takıldıkları bilinmektedir. Bu bir gelenek haline Anadolu’da halen devam eden evlerin cephesine geyik boynuzu kaplumbağa kabuğu vs. takılmakta ve cephede bu şekiller resmedilmektedir. Bu gibi adetlerden bu tür motiflerin bir çeşit koruyuculuk görevi gördüklerine inanıldığı anlaşılmaktadır.

Maddi kültür unsurları arasında kayda değer bütün eşyalarda, kemer tokaları, kılıç, gibi eşyaların üzerine çeşitli hayvan figürleri işlendiği gibi; Türk folklorunda dil ve edebiyatında din ve inançlarında da Türkler’e has bir motif olmuştur.